طبیب درد

کاش میشد تا شبی در خلوت گُل سَر کنیم
کاش میشد گفته ها را بیشتر باور کنیم

گر نصیب ما بگردانند حُسن روی دوست
شیوه ای از شمع و از پروانه را در سَر کنیم

شمع را پروانه گردیم از سر شب تا سحر
لیلة القدری که می بایست با سرور کنیم

خانه ی ویرانِ دل را میشود إحیا نمود
کوره راهی را اگر بر کوچه ی دلبر کنیم

دردِ دل را بر طبیبِ خویش گردانیم عیان
خواهشِ درمان ، از آن سرو بلند اَختر کنیم

آنکه هر دَم چشم محرومانِ عالم سوی اوست
کاش میشد در کنارش،زندگی از سر کنیم