در نراقم من ولی از اشک چشم و سوز دل

نوح را می شد زمان زندگانی طی در آب
کشتی اندر بحر اشکم گر فکندی وی درآب


در نراقم من ولی از اشک چشم و سوز دل
فارس را آتش فکندم غرق کردم ری درآب


هم زدم آتش به عالم ز آه و هم طوفان به اشک
نی در آتش چهره مقصود دیدم نی در آب


من نه ماهی نی سمندر زاب چشم و سوز دل
چند در آتش نشینم ای خدا تا کی در آب


پاره های دل در آب دیده و غمازی کنم
پس چه سود از گریه ای دل تا کنی گم پی در آب


دست بر لب نه [صفایی] آستین بر چشم تر
آتش افکندی به نجد و غرق کردی ری در آب