کاش روزی منم شوم آزاد

آب دانه نمی خورد هرگز
آن پرستو که در قفس افتاد

داد زد آه کشید آنگاه
بر زمین خورد و از نفس افتاد

آنقدر ناله زد ز عمق وجود
ظاهرا"کنده شد ز او بنیاد

گاه با یاد بچه و همسر
خاطرات گذشته، شاد شاد

گاه با خود چنین بگوید دوش
کاش روزی منم شوم آزاد

از خدا خواستم نبخشاید
هیچ وقت ،لحظه ای تو را صیاد